Ze zijn er weer. Voetbalplaatjes! Althans, in Markelo. In het kader van het 75-jarig jubileum van de plaatselijke voetbaltrots is er een verzamelboek uitgebracht. Iets meer dan zeshonderd plaatjes moeten er worden verzameld; van elk lid één. De plaatjes krijg je bij de boodschappen bij de buurtsuper. Prachtig en het doet denken aan toen.
Patrick Kluivert, Cláudio Tafarel en Davor Suker. Het plakboek van het wereldkampioenschap 1998 in Frankrijk ligt nu ergens onder in de kast, maar wat een vreugde toen het laatste plaatje eindelijk kon worden ingeplakt. Elke middag na schooltijd richting de supermarkt om mensen te vragen of je hun voetbalplaatjes mocht hebben. Onbeschoft, maar het boek moest vol. Hoe, dat maakte niet uit. Nostalgie.
Voetbalplaatjes. Vroeger besteedde je bijna al je zakgeld voor een pakje met je grote helden. Als je geluk had, nam je oma ook nog een keer wat plaatjes mee, omdat ze zelf toch niet spaarde. Of je ging even langs bij de buren, want die hielden niet van voetbal. Overal haalde je plaatjes vandaan. Het boek moest vol. Hoe dan ook. Als je niet de eerste van de klas was, dan had je gefaald. Je ruilde ook met klasgenootjes. Voor ‘zeldzame’ plaatjes kon je er twee terugvragen. Dan kreeg je voor Zinedine Zidane een Zuid-Koreaan en een Belg terug.
Het blijft een bijzonder fenomeen; voetbalplaatjes. Altijd nieuwsgierig wie er in het pakje zit. Eindelijk het plaatje waar je al tijden op wacht, of toch weer die ene. Nummer 204, die je al drie keer dubbel hebt. Binnen de kortste keren had je het boek bijna vol, maar die laatste plaatjes lieten altijd lang op zich wachten. Ik heb weken moeten wachten op Liviu Ciobotariu. Zijn naam ben ik ook nooit vergeten. De vreugde was groot toen de Roemeense verdediger eindelijk in mijn bezit was.
Zo zal het deze keer niet gaan. Het plakboek is inmiddels wel in huis, maar echt fanatiek sparen is niet aan de orde. Het boek moet vol, dat is de doelstelling, maar ik zal geen mensen aanvliegen en om voetbalplaatjes vragen. Misschien dat ik eens wat vaker bij oma op bezoek ga.
Frank Bussink
frankbussink.wordpress.com
